Decafé bevat dezelfde koffieboon
Van alle koffiebonen kun je decafé maken. De fabrikanten van het bittere goedje gebruiken namelijk reguliere koffiebonen, en onttrekken de cafeïne aan de ongebrande boon. Er zijn verschillende methodes om de boon van zijn cafeïne te ontdoen.
Zo wordt er gebruikgemaakt van methodes op basis van water, stoom of CO2. Maar veel fabrikanten kiezen voor een chemisch middeltje dat naast het verwijderen van cafeïne, ook gebruikt wordt om verf mee te verwijderen (verfafbijtmiddel). Hoe dit werkt? We zetten de meest voorkomende methodes voor je op een rijtje.
Dit vindt u misschien ook leuk
Kritische koolzuur-methode
Bij de kritische koolzuur-methode halen fabrikanten cafeïne uit koffiebonen door middel van vloeibaar koolstofdioxide, beter bekend als CO2. Door de ongebrande bonen in de vloeistof te dompelen, zwelt de koffieboon op. Hierdoor bindt de cafeïne zich aan de CO2. De cafeïne wordt vervolgens onder zeer hoge druk opgelost, zodat de CO2 opnieuw gebruikt kan worden voor een nieuwe partij koffiebonen.
Waterverwerkingsmethode of Swiss Water methode
Bij de waterverwerkingsmethode weken de ongebrande bonen – die dan nog groen zijn – in een bad met water en cafeïnevrij groen koffie-extract. Deze vloeistof trekt de cafeïne en andere opgeloste stoffen uit de koffieboon.
Dit Swiss Water proces duurt zo’n tien uur. In de tussentijd controleren de fabrikanten hoe hoog het cafeïnegehalte in de bonen is, tot de bonen 99,9% cafeïnevrij zijn.
Vervolgens wordt het water met de cafeïne door een actief koolfilter geleid. Deze filter vangt de cafeïne op, terwijl de smaakstoffen en oliën van de koffieboon behouden blijven. De gezuiverde vloeistof zonder cafeïne wordt weer teruggevoerd naar de geweekte bonen, waardoor de koffieboon de smaak opnieuw absorbeert.
Oplosmethode
De oudste en meest gebruikte techniek is de oplosmethode. Deze techniek werd al in 1903 uitgevonden; toen diende de stof benzeen als oplosmiddel. Totdat de industrie erachter kwam dat deze stof giftig is. Koffiemakers gingen daarom op zoek naar een ander oplosmiddel. De techniek die tegenwoordig gebruikt wordt, is in grote lijnen hetzelfde als die in 1903. Het gaat als volgt:
De eerste stap is het stomen van de ongebrande bonen om de poriën te openen. Dit duurt ongeveer een halfuur. Vervolgens spoelen fabrikanten de bonen meerdere malen met een oplosmiddel. Hierdoor lost de cafeïne in de boon op, maar blijft de smaak behouden. Als laatste stap verhitten ze het mengsel, zodat het oplosmiddel en de cafeïne verdampen.
Twee stoffen zijn geschikt als oplosmiddel: methyleenchloride of ethylacetaat. Wat zijn dit precies voor stoffen?
